وقتی هیچ قرصی نمانده بود که نخورده باشم اما درد ادامه داشت من و تنهایی و شب و.... سیگارم را روشن کردم ای کاش چیزی بود تا ذهنم را از کار می انداخت.هیچ وقت عادتم نبود از تلخی ها بگریزم ولی نمی شد شاید قرص ها کارشان را بکنند راستی مرگ هم درد دارد یک بطر الکل سفید! یک پیمانه ... ترش بود وجودم سوخت ان درد پس کشید... تا بعد... چشمانم باز نمی شود صدایم خمار دیگر مهم نیست تا مرگ راهی نیست.

عا شقانه هایم را صادقانه می خوانم سرنوشت انقدر بازی دارد که تو کم بیاوری ! که به این بازی ساختن ها نمیرسد . خدا مرا جانور صبوری افریده است که یک روز در همایش خرها تمام الاق ها بر خریتم غبطه می خوردند این است که من شکست ناپذیر می شوم دلم برایت می سوزد با من که بودی سلطنت می کری و در ابوهت وجودم کسی نبود تو را چپ نگاه کند. از ان شبهای لعنتی که تو را خر کردند که روی پای خودت روی من بیاستی که تو زنی نه کمتر از مرد !!! حال تویی و زندان تنهاییت و پالانی که به دوشت گذاشته اند راستی خیال بارهایت نباشد هوای خودت را داشته باش ضعیف نشوی...

خیلی دیر است برای برگشتن برای حتی عذر خواهی. او عذر خواهی نخواست تو را خواست که نیامدی و التماسش را نگاه شرر دار موزیانه کردی به لبخند پر نیرنگ .او تا کمی پیش منتظرت بود ولی حالا!!!!!!!!!!!!!! متاسفم ......مرد. دق کرد ! و گفت برگرد خوشبخت باشی عشقم را می گویم افسوس دیر شده...ماهی مان اب مرد.